احوال شخصیه: اقلیت های دینی

قانون‌ اساسی‌ جمهوری‌ اسلامی‌ ایران‌ در اصل‌ ۱۲ ضمن‌ تعیین‌ مذهب‌ رسمی‌ کشور ، رعایت‌ حقوق‌ مربوط به‌ احوال‌ شخصیه مذاهب‌ اربعه‌ و زیدی‌ را تضمین‌ کرده‌ است‌. طبق‌ اصل‌ ۱۳ این‌ قانون‌ نیز ایرانیان‌ زرتشتی‌، کلیمی‌ و مسیحی‌ اقلیتهای‌ دینیی‌ هستند که‌ در حدود قانون‌ در اجرای‌ مراسم‌ دینی‌ خود آزادند تا در احوال‌ شخصیه‌ و تعلیمات‌ دینی‌ بر طبق‌ آیین‌ خود عمل‌ نمایند. موضوع‌ احوال‌ شخصیه اتباع‌ بیگانه‌ به‌ صراحت‌ در <a class="artref" href="/ماده/ماده-7-a_0815110235651">ماده ۷ قانون‌ مدنی‌</a> مصوب‌ ۱۳۰۷ش‌ پیش‌بینی‌ شده‌ است‌: «اتباع‌ خارجه مقیم‌ در خاک‌ ایران‌ از حیث‌ مسائل‌ مربوط به‌ احوال‌ شخصیه‌ و اهلیت‌ خود و همچنین‌ از حیث‌ حقوق‌ ارثیه‌ در حدود معاهدات‌ مطیع‌ قوانین‌ و مقررات‌ دولت‌ متبوع‌ خود خواهند بود». به‌ موجب‌ این‌ ماده‌ مقامات‌ صالحه ایران‌ در حدود معاهدات‌ و قوانین‌، احوال‌ شخصیه‌ و حقوق‌ ارثیه دولت‌ بیگانه‌ را نسبت‌ به‌ اتباع‌ آن‌ رعایت‌ می‌نمایند. طبق‌ <a class="artref" href="/ماده/ماده-5-a_0815110235649">ماده ۵ قانون‌ مدنی‌</a> اصل‌ بر رعایت‌ قانون‌ ایران‌ نسبت‌ به‌ همه سکنه آن‌ (اعم‌ از تبعه خارجی‌، یا ایرانی‌) است‌، اما «نزاکت‌ بین‌المللی‌۱» ایجاب‌ می‌نماید که‌ هرگاه‌ قراردادی‌ بین‌ دولت‌ ایران‌ و دولت‌ بیگانه‌ موجود نباشد، قوانین‌ دولت‌ بیگانه‌ نسبت‌ به‌ احوال‌ شخصیه‌ و حقوق‌ ارثیه اتباع‌ آن‌ دولت‌ رعایت‌ شود، این‌ امر در صورتی‌ است‌ که‌ نسبت‌ به‌ اتباع‌ ایران‌ در کشور بیگانه‌ نیز عمل‌ مزبور (رفتار متقابل‌) انجام‌ گیرد وگر نه‌ موردی‌ برای‌ رعایت‌ نزاکت‌ بین‌المللی‌ باقی‌ نمی‌ماند. منبع: ج۴، ص۱۰۲-۱۰۳، حقوق‌ مدنی‌، تهران‌، ۱۳۶۳ش‌