اشاعه اجباری با اشاعه ایدی اشاعه اجباری (۱) یا اشاعه ابدی اشاعه

۱۵۲۴ اشاعه اجباری با اشاعه ایدی اشاعه اجباری (۱) یا اشاعه ابدی اشاعه ای است که نسبت به قسمتهای فرعی مشترک از دو یا چند مال غیر منقول به تبع مالکیت نسبت به قسمتهای اختصاصی به وجود می آید مانند راه عبور مشترک حیاط مشترک مجرای آب مشترک به گونه ای که حق استفاده اختصاصی از آنها منحصر به یک یا برخی از آن اموال نبوده و علی القاعده هیچ یک از مالکین جدای از قسمت اختصاصی خود حق انتقال آن را نداشته و هر یک می توانند به طور متعارف از آن استفاده نموده و حق ندارد دیگران را از استفاده از آن در همان جد متعارف، ممنوع کند؛ مانند راه عبور مشترک حیاط مشترک با قسمتهای مشاعی مجتمع های ساختمانی کوچه های بنیست اختصاصی دو یا چند ملک و مانند آن این اشاعه ها اجباری است زیرا مالکین قسمتهای اختصاصی نمیتوانند آن را نپذیرند و ابدی است زیرا به تنهایی جدای از قسمت های اختصاصی قابل نقل و انتقال نبوده و هیچ یک از شرکا نمی توانند دیگری را از استفاده از آن ممنوع نمایند. قواعد عام اشاعه اشاعه عادی بر این اشاعه های اجباری یا ابدی حاکم نیست. به موجب مانه ۱۳۴ ق.م. هیچ یک از اشخاصی که در یک معیر یا یک مجرا شریکند نمی توانند شرکای دیگر را مانع از عبور یا بردن آب شوند از جمله در مواد ۱۰۹ به بعد ق.م. احکام و آثار املاک نسبت به املاک مجاور پیش بینی شده است. ۱۵۲۵ در قانون تملک آپارتمانها احکام و آثار گونه ای از اشاعه اجباری یا قلبدی دیده می شود. در حقیقت به موجب <a class="artref" href="/ماده/ماده-2-a_0815110218737">ماده ۲ قانون تملک آپارتمانها</a> قسمت های مشترک مذکور در این قانون عبارت از قسمت هایی از ساختمان است که حق استفاده از آن منحصر به یک یا چند آپارتمان یا محل پیشه مخصوص نبوده و به کلیه مالکین به نسبت قسمت اختصاصی آنها تعلق می گیرد به طور کلی قسمتهایی که برای استفاده اختصاصی تشخیص داده نشده است یا در استاد مالکیت ملک اختصاصی یک یا چند نفر از مالکین تلقی نشده از قسمتهای مشترک محسوب می شود مگر آنکه تعلق آن به قسمت معینی بر طبق عرف و عادت محل مورد تردید نباشد. ماده ۳ همان قانون نیز مقرر میدارد حقوق هر مالک در قسمت اختصاصی و حصه او در قسمتهای مشترک غیر قابل تفکیک بوده و در صورت انتقال قسمت اختصاصی به هر صورتی که باشد انتقال قسمت مشترک قهری Association Henri Capitant, Hittié me Edition, Paris, P. U. F. کا توزیان شادروان دکتر ناصر، حقوق مدنی اموال و مالکیت منبع پیشین ش ۱۱۷ به بعد، ص ۱۱۴ به بعد و خدا بخشی دکتر عبد الله منبع پیشین، ص ۱۹۱.