اقرار قاطع دعوا به اقراری گفته می شود که شامل خواسته مطلوب

اقرار قاطع دعوا به اقراری گفته می شود که شامل خواسته مطلوب مدعی گردد و دادرس را از رسیدگی به دعوا معاف و ممنوع سازد. تعریفی که در ماده ۱۲۵۹ ق.م. از اقرار ارائه شده اخبار به حق ناظر به چنین اعترافی است به عنوان مثال، خواهان ضمن ا ماده ۸۳۷ ق.م. اگر کسی به موجب وصیت یک یا چند نفر از ورثه خود را از ارث محروم کند. وصیت مزبور نافذ نیست و درباره حمل اصطلاح عدم نفوذ بر بطلان و کیفیت اجرای حکم، رک. ناصر کا تو زیان وصیت در حقوق مدنی ایران، ش ۲۰۶ دادخواست ادعا میکند که پولی را که به خوانده پرداخته بابت وام بوده است و اکنون خواهان استرداد مثل آن است. خوانده در برابر این ادعا و با انصراف از اماره ماده ۲۶۵ ق.م. به دین خود اعتراف میکند. چنین اقراری قاطع دعوا است، چرا که شامل پذیرش حق مطالبه شده مدعی است و دادگاه را از رسیدگی به دلایل پرداخت و عنوان آن و بقای دین بی نیاز می کند و پرونده را آماده صدور رأی بر مبنای اقرار می سازد. لزومی ندارد که اقرار ناظر به تمام ادعا باشد. اقراری که به دعوا پایان بخشد، قاطع دعوا است هر چند این اثر محدود به بخشی از خواسته باشد. برای مثال در همان دعوا که به عنوان نمونه گفته شد، اگر خوانده اقرار به دین خ. ن. ب. نیمی از مبلغ مورد مطالبه کند اقرار نسبت به همان نیمه قاطع دعوا است، هر چند که رسیدگی به نیم دیگر ادامه یابد و سالها به در از کشد. این قاعده در تمام مواردی که خواسته قابلیت تجزیه را دارد، اجرا می شود. بنابراین تقسیم اقرار به قاطع دعوا و فرعی را نباید با اقرار کلی و اقرار به جزء اشتباه کرد. زیرا اقرار به جزء نیز میتواند در حدود مفاد خود، قاطع دعوا باشد.