برخورد حقوق مقدم مستخدم با دیون ممتازه

به موجب تبصره ۱ ماده ۱۳ قانون کار مصوب ۱۳۶۹ مطالبات کارگر از کارفرما دیون ممتازه دانسته شد. با این وصف جمع بین حکم مزبور با قواعد و آیین حق تقدم به موجب ماده ۱۴۸ ق.ا.ا.م چگونه انجام می پذیرد؟ به عبارتی آیا کارگر داد برده می تواند به استناد تبصره ۱ ماده ۱۳ قانون کار خود را بهره مند از دو حق دریافت محکوم به بر پایه ممتاز بودن دین و دریافت آن بر پایه حق تقدم بداند؟ وانگهی آیا او می تواند با این ادعا حق خود را مقدم بر داد بردگان دارای حق تقدم در گروه نخست بند ۱ ماده ۱۴۸ ق.ا.ا. م) بداند؟ به نظر می رسد اولا: جمع حق تقدم بر پایه بند ۲ ماده ۱۴۸ ق.ا.ا.م و حق ممتاز بودن دین به موجب مقررات قانون کار شدنی نیست به ویژه که قانونگذار تحقق این وصف را در چگونگی برخورداری کارگر بستانکار تبیین ننموده است. ثانیا باید پذیرفت که ب. ت. ب. عدم و اطلاق ماده ۱۴۸ ق.ا.ا.م محکوم لهی که مال م. ع. را بازداشت نموده مقدم است. زیرا صرف تاکید بر ممتاز» بودن طلب، بی آنکه ترتیب اعمال امتیاز تصریح شود، ناقض حق تقدمهای مصرح قانونی نیست.