بنابراین ماده ۳۷ قانون مدنی به عنوان بیان کننده حکم مورد خاص

بنابراین ماده ۳۷ قانون مدنی به عنوان بیان کننده حکم مورد خاص، یعنی اقرار به مالکیت سابق خواهان هر چند به صورت معنی التزامی در یک جمله مقید و قید این گونه اقرار مقید را قابل تجزیه اعلام کرده است که باید برای صلح بودن عنوان تسلیم، دلیل مطالبه کرد، چه این که از حیث اثبات مالکیت خواهان و لزوم اقامه دلیل از طرف خوانده برای اثبات وقوع ناقل قانونی تفاوتی بین اینکه سبق مالکیت خواهان، مدلول باشد مانند این که خوانده در برابر ادعای خواهان بر مالکیت فرش مورد تصرف او اقرار کند که فرش مزبور ده روز پیش ملک خواهان بوده است و اکنون ملک من است و بین این که تحقق ناقل قانونی مدلول مطابقی و سبق مالکیت خواهان، معنی التزامی اقرار خوانده باشد مانند مثال مورد بحث که خ. ا. م. کند خواهان فرش را به عنوان صلح به و تسلیم کرده است و در تفسیر مفاد اقرار همه انواع معانی جمله یا جملات مورد اقرار باید در نظر گرفته شود بدین جهت باید پذیرفت که غیر قابل تجزیه بودن اقرار مقید به استناد ماده ۱۲۸۲ قانون مدنی مربوط به مواردی است که از حیث اخبار از حقوق مالکیت خواهان مشمول ماده ۳۷ قانون مدنی که از جهت موضوع نسبت به ماده ۱۲۸۲ قانون مدنی اخص است، نباشد. لازم است اضافه کنیم که اقرار مزبور با لحاظ معنی التزامی آن یعنی مالکیت سابق خواهان و جهت شمول ماده ۳۷ قانون مدنی در واقع یک اقرار معنوی است و نه یک اقرار مقید زیرا معنی اقرار خوانده در حقیقت این است که فرش مزبور، سابقاً متعلق به خواهان بوده و بعداً آن را به من صلح کرده است.