تفاوت قدرت اثباتی

تفاوت قدرت اثبات کننده سند در رابطه دو طرف با اشخاص ثالث به ویژه در مورد تاریخ سند ظاهر می شود: در ماده ۱۳۰۵ ق.م. می خوانیم: ... در اسناد عادی، تاریخ فقط درباره اشخاصی که شرکت در تنظیم آنها داشته و ورثه آنان و کسی که به نفع او وصیت شده معتبر است و در برابر دیگران اعتباری ندارد. تفاوت دیگر از تلفیق دو ماده ۱۲۹۰ و ۱۳۰۹ ق.م. به دست می آید ماده ۱۳۰۹ ق.م. که سخن از اثبات خلاف مفاد یا مندرجات آن میکند ناظر به دو طرف قرارداد است نه ثالثی که در برابر او به سند استناد میشود ثالث در اثبات خلاف مفاد سند محدود نیست و می تواند از همه دلایل از جمله شهادت و آماره در این زمینه استفاده کند. زیرا اعتبار اعلامهای اشخاص در اسناد رسمی و آنچه در حکم آن است مواد ۱۲۹۰ و ۱۲۹۱) تنها ناظر به دو طرف و قائم مقام آنان است و ماده ۱۳۰۹ ق.م. نیز مربوط به همین اعتبار نسبی است. در حقوق فرانسه نیز که منبع اصلی نویسندگان قانون مدنی در این محدودیتهای اثباتی است ماده ۱۳۲۲ ق.م. به همین معنی تعبیر می شود و محدودیتی برای ثالث ایجاد نمی کند.