در مورد اصل تسهیل دادرسی نیز می توان گفت که برای طرح

در مورد اصل تسهیل دادرسی نیز می توان گفت که برای طرح هر دعوا شرایط و تشریفات و تکالیفی در قانون پیش بینی شده است ولی ضمانت اجرای هر تکلیفی باید به طور دقیق در قانون یافت شود و دادگاه نمیتواند رأساً ضمانت اجرا تعیین و دعوا را با قرار مختومه نماید بلکه در بحث استفاده از ضمانت اجرا اصل بر استفاده از ضمانت اجرای آسان و محتاطانه و خودداری از استفاده از ضمانت اجرای شدید است و این مطلب با اصل استماع دعوا و اصل ترمیم دادرسی و قاعده عقلی لزوم جلوگیری از هدر رفت وقت و هزینه ها همخوانی بیشتری دارد بدین معنا که در صورت امکان اعطای مهلت و رفع نقص دادگاه از صدور قرارهای ابطال دادخواست و رد دعوا خودداری نماید. بنا بر این دیدگاه اصل بر آن است که در نواقص شکلی ضمانت اجرا غیر شدید و مقید به اخطار و هشدار اولیه با تعیین زمان جبران نواقص شکلی غیر مرتبط با نظم عمومی و غیر مضر به حقوق اشخاص خصوصی است. در صورت شک در اعمال مقررات شدید یا غیر شدید اصل بر عدم زائد است و باید به قدر متیقن و ضمانت اجرای غیر شدید اکتفا کرد. راهکارهای اجرایی اصل ترمیم دادرسی یاد شده است. طبق قانون مدعی در دعوای حقوقی مکلف است که آنچه را از دادگاه درخواست دارد صراحتاً بیان کند و دادگاه هم مکلف است در چهارچوب خواسته خواهان رسیدگی نماید. با این حال مواردی ممکن است پیش آید که خواهان نتواند به درستی خواسته خود را بیان نماید یا از اصطلاحاتی استفاده کند که از منظر عرف قضایی قابل قبول نباشد. به عنوان مثال به جای طرح خواسته اعلام بطلان قرارداد از ابطال قرارداد یا فسخ و انفساخ استفاده کرده باشد. مطابق قاعده ترمیم دادرسی با اختیار حاصل از ماده ۹۸ ق.آ.د.م خواهان می تواند خواسته خود را در جلسه اول تغییر دهد. ولی چنانچه معنای اصطلاح خود را ندانست و از تغییر آن خودداری کرد تکلیف چیست؟