مدعی اختیار داده شد تا ضمن پاسخ به ماهیت دعوا

مدعی اختیار داده شد تا ضمن پاسخ به ماهیت دعوا، ایرادهای مقرر در ماده ۱۹۷ قانون باد شده را مطرح نماید. چون ایرادهای مندرج در بندهای ۱ و ۲ و ۳ ماده ۱۹۷ آن قانون، در صورت پذیرش ایراد تنها موجب تغییر مرجع رسیدگی ایراد عدم صلاحیت ذاتی و و رسیدگی به دعوای خواهان از دستور کار دادگستری خارج نمی گردید. ایراد مرور زمان نیز چون از اختیارات و حقوق منحصر خوانده به حساب می آمد و دادگاه رأساً نمی توانست به آن استناد جوید، طرح آن از سوی خوانده محل تردید بود بند ۴ ماده ۱۹۷ و مواد ۱۷۳۱ و ۲۷۳۲ آدم سابق با این وصف به خوانده اختیار داده شد در ماهیت دعوا نیز وارد شود و به دفاع ماهوی نیز بپردازد. در حالی که جهات و ایرادات مقرر در ماده ۱۹۸ قانون قدیم، در صورت وارد بودن ایراد چیزی برای ادامه رسیدگی باقی نمی گذاشت تا پس از رفع ایراد مانند آن چه در مواد ۱۹۷ و ۲۰۳ ق.آ.د.م سابق اتفاق می افتاد نظیر انتقال پرونده به دادگاه صالح یا انتقال پرونده و لف آن به پرونده مطروح و مرتبط موجب جریان و ادامه رسیدگی در ماهیت دعوا گردد. بهتر آن بود که ایراد مرور زمان نیز در کنار ایرادات مقرر در ماده ۱۹۸ آدم سابق قرار میگرفت؛ چون ایراد مرور زمان نیز مانند سایر ایرادات مقرر در ماده ۱۹۸ ق.آ.د.م استماع دعوا را در ماهیت امر منتفی می کند. یعنی در صورت وارد بودن ایراد دیگر ورود در ماهیت دعوا لزومی پیدا نمیکند. در این مورد دادگاه قرار عدم استماع دعوا را به علت شمول مرور زمان صادر می نمود و استماع اصل دعوا در ماهیت آن منتفی می گردید. ماده ۸۴ ق.آ.د.م سابق بندهای ۳ تا ۶ ماده ۷۲ و ۷۶ ق.آ.د.م سال ۱۳۱۸، ناظر به مدارک مربوط به سمت دادخواست دهنده بود (ماده ۵۱۵ مکرر ق.آ.د.م سال ۱۳۱۸). ایراد به سمت