منع اشتغال همسر — مواد قانونی که برای اشتغال زن محدودیت

آنچه مسلم است هر فردی پس از ازدواج دچار محدودیت های خاص مربوط به زندگی متأهلی می شود و نمی تواند همانند زمان مجردی آزادانه زندگی کند. لذا ازدواج یک تعهد دو طرفه است که زوجین باید بر اساس عرف جامعه به آن پایبند باشند. از جمله محدودیتی که پس از ازدواج علی الاصول برای زنها ایجاد میشود بحث اشتغال آنهاست. مطابق اصل ۲۰ و ۲۸ قانون اساسی زن حق دارد هر شغلی که بدان مایل است (در صورت مشروع بودن برای خود برگزیند اما این حق پس از ازدواج از اطلاق خارج شده و مقید می شود. مواد قانونی که برای اشتغال زن محدودیت ایجاد کرده یکی ماده ۱۱۱۷ قانون مدنی است که بیان داشته شوهر میتواند زن خود را از حرفه یا صنعتی که منافی مصالح خانوادگی یا حیثیات خود یا زن باشد منع کند و دیگری ماده ۱۸ قانون حمایت خانواده ۱۳۵۳ است این قانون جز در مواردی که نسخ ضمنی شده کماکان معتبر م. ب. که اشعار داشته شوهر می تواند با تأیید دادگاه زن خود را از اشتغال به هر شغلی که منافی مصالح خانوادگی یا حیثیت خود یا زن باشد منع کند. زن نیز می تواند از دادگاه چنین تقاضایی را بنماید. دادگاه در صورتی که اختلالی در امر معیشت خانواده ایجاد نشود، مرد را از اشتغال به شغل مذکور منع میکند.