یک صورت با اطمینان معاف از پرداخت

استرداد خسارت پرداختی یا اخذ تامین سپرده شده را دارد و و آن توفیق در دعوای اصلی و محکومیت طرف دعواست. اما در حالات مختلف خطر محکومیت به جبران خسارت خوانده در کنار ناکامی در پیشبرد ادعا فراروی وی قرار دارد. این حالات عبارتند از عدم طرح دعوای اصلی در مهلت قانونی (۲۰ روز پس از صدور دستور)، طرح دعوای صلی و سپس انصراف از آن بدون جلب رضایت خوانده ماده ۱۰۷ ق.آ.د. م)، طرح دعوای اصلی اما صدور قرار رد عدم استماع یا هر یک از تصمیمات شکلی و قرارهای قاطع به ضرر خواهان و محکومیت در دعوای اصلی متقاضی دستور به منظور پرهیز از تحمل چنین پیامدی بایستی در هنگام درخواست همه جوانب امر را در نظر داشته و از طرح درخواست واهی یا مبتنی بر مدارک سست و ضعیف پرهیز کند. تحمیل این اثر بر متقاضی دستور به صرف درخواست و صدور و اجرای دستور موقت امکان پذیر نیست بلکه خوانده وظیفه دارد دلایل ورود خسارت را اقامه کند و بتواند فرمول مسئولیت مدنی اقدام زیانبار متقاضی، ورود ضرر و رابطه سببیت بین این را به وضوح برای دادرس رسیدگی کننده به دعوای مطالبه خسارت، ترسیم سازد.