تاثیر منشاء دین در اخذ خسارت تاخیر تادیه

در موضوع سوال خواهان نمی‌تواند از زمان تقدیم دادخواست لغایت اجرای حکم هم‌زمان با تقدیم دادخواست مطالبه خسارت تاخیر تادیه نماید چراکه 1- میزان خسارت از قبل مشخص نیست و به صورت دین مسلم نیست و بعد از قطعیت حکم دادگاه میزان دقیق آن مشخص و به صورت یک دین مسلم به وجود می‌آید. 2- آنچه که به صراحت از ماده 522 قانون آیین دادرسی مدنی مصوب 1379 مستفاد می‌گردد باید منشا دین ناشی از قرارداد باشد که قابل مطالبه باشد و در مانحن‌فیه موضوع دین یک دین قهری است؛ چراکه من عامل زیان نمی‌دانم که میزان خسارت من چه مقدار و میزان است که حال آن را جبران نمایم و عامل ورود زیان مماطل محسوب نمی‌گردد، پس باید مبنا و منشا زیان برای عامل زیان مشخص گردد. نظر اقلیت ب. ت. ب. اینکه تفسیر کلمه دین در ماده 522 قانون آیین دادرسی مدنی نقش مهمی در پاسخ به این سوال دارد و دینی که در این ماده قید شده به صورت مطلق م. ب. و شامل دیون قراردادی و ناشی از ضمان قهری نیز می‌گردد؛ لذا در دعاوی که مطالبه خسارت با جلب نظر کارشناس م. ب. ب. ت. ب. اینکه اساساً حکم دادگاه درواقع جنبه اعلامی دارد و در عالم ثبوت میزان خسارت مشخص است و دادگاه آن را کشف نموده و مورد حکم قرار می‌دهد؛ لذا در حقیقت از ابتدا میزان دین مشخص بوده و احتساب خسارت تاخیر تادیه از تاریخ تقدیم دادخواست ب. ت. ب. کاهش ارزش پول و تورمی که در جامعه وجود دارد و اصل جبران کامل خسارات زیان‌دیده منطقی‌تر و عادلانه‌تر به نظر می‌رسد. هرچند ممکن است استدلال گردد که در تاریخ تقدیم دادخواست میزان دین مشخص نمی‌باشد، اما ب. ت. ب. اینکه خوانده مقصر حادثه امکان بررسی موضوع و امکان مصالحه سریع‌تر با خواهان را داشت و گاهاً مشاهده می‌گردد در دعاوی خواندگان برای کاهش ارزش پول دائماً به نظریات کارشناس اعتراض می‌نمایند؛ لذا این ایراد وارد نمی‌باشد و به نظر منشاء محاسبه تاخیر تادیه از تاریخ تقدیم دادخواست در فرض ورود دعوی منطقی‌تر م. ب..