تصادف حین ماموریت

در پرونده ای در پی شکایت شاکی برخی از کارکنان پایور به اتهام تسبیب در ایراد ضرب و جرح عمدی یا شبه عمد تحت تعقیب دادسرای نظامی قرار میگیرند یکی از متهمان با ماشین سازمانی به موتور سیکلت شاکی زده که شاکی یا شکات در اثر تصادف واژگون میشود که در نتیجه باعث شکستگی پای آنها میشود و بعداز آن مامورین آنها را مورد ضرب و جرح قرار میدهند. در نهایت کارشناسان سه نفره نظر میدهند که تصادفی رخ نداده است راننده موتور سیکلت به علت سرعت غیر مطمئنه واژگون شده و از طرفی شاکیان یک گواه در دادسرا معرفی نموده که به نفع شکات شهادت داده اند، در نتیجه دادسرا پرونده را ب. ت. ب. این که شاکیان یک شاهد معرفی نموده بودند، جهت ادای سوگند از باب لوث پرونده به دادگاه ارسال نموده، قابل ذکر است که شکات با وصف ابلاغ و انتظار کافی، گواه تعرفه شده را در جلسه دادرسی معرفی ننموده‌اند و در نهایت گواهی گواهان از اعداد دلیل خارج و به لحاظ اینکه موضوع معنون دارای جنبه حقوقی (دیه) بوده دادگاه قرار اتیان سوگند از ناحیه متهمان را صادر نموده است و متهمان سوگند یاد کرده اند که در ایراد ضرب و جرح شرکتی نداشته‌اند و تصادفی از ناحیه رخ نداده است. حال سوال این است که وظیفه دادگاه چیست؟ آیا ب. ت. ب. مراتب پرونده را به دادسرا عودت دهد جهت صدور قرار منع تعقیب یا ب. ت. ب. این که موضوع قسامه بوده راساً می‌تواند حکم برائت متهمان را صادر نماید؟ نظر هیات عالی در صورتی که ب. ر. م. قانونی مربوط به قسامه، نوبت به قسم خوردن متهم رسید و متهم مطابق مقررات سوگند یاد نمود،‌دادگاه مطابق مواد 316 و 457 قانون آیین دادرسی کیفری حکم برائت صادر می نماید. نظر اتفاقی براساس ماده 315 و 457 قانون مجازات اسلامی که صراحتاً اظهار داشته در صورت اینکه مدعی‌علیه با قسامه تبرئه می‌گردد لذا ناظر به وظایف دادگاه م. ب. و دادسرا در این خصوص تکلیفی ندارد لذا بازگشت پرونده به دادسرا فاقد وجاهت قانونی است.