مطالبه نفقه و هزینه های جنین از سوی زن ناشزه

در پرسش انجام شده اکثریت مورد نظر اعتقاد داشته ترک انفاق در مورد جنین محقق بوده و قابلیت شکایت کیفری و طرح دعوی مطالبه نفقه از سوی زن ناشزه داشته زیرا: یک) زن ناشزه نمی تواند مطالبه نفقه نماید و یا شکایت کیفری نماید زیرا بموجب ماده 53 قانون حمایت خانواده سال 91 تمکین زن موجب استحقاق نفقه وی می‌گردد و از باب مطالبه مدنی نیز همین وضعیت حاکم است چنانچه زوجه بدون مانع مشروع از اداء وظایف زوجیت امتناع نماید مستحق نفقه نیست (ماده 1108 قانون مدنی) دو) آیا جنین دارای نفقه است: جواب مثبت است زیرا از نظر پزشکی انسان بیشترین و سریعترین رشد و نمو را در زمان جنینی دارد این رشد فزاینده نه ماهه موجب تکامل فیزیکی جنین برای خروج از رحم و زندگی در خارج از آن می‌شود لذا نیازمند تامین انرژی و مواد غذایی لازم و مکفی برای رشد است بدین جهت تامین هزینه های رشد معمولی جنین که بستگی به تغذیه مادر دارد جزء نفقه اقارب نسبی محسوب و پدر جنین مکلف به تامین آن است در اینجا هزینه ها بابت نفقه زن ناشزه محسوب نمی شود بلکه نفقه از باب تامین هزینه ها جهت رشد جنین است که الزاماً و به ناچار نصیب زوجه که مادر جنین و رشد دهنده وی است می‌شود. سه) نفقه اولاد برعهده پدر است جنین نیز ملحق به پدر است و اولاد وی محسوب لذا مستحق نفقه غیرمستقیم برای رشد است که باید به مادر پرداخت شود (ماده 1199 قانون مدنی) چهار) نفقه در مادتین 1107 و 1204 قانون مدنی تعریف شده است که موارد ذکر شده در این دو ماده جنبه تمثیلی داشته بنابراین هر امکانی که تامین کننده نیاز زوجه یا اقارب باشد مشمول نفقه شده و پدر مکلف به پرداخت نسبت به فرزند است. نتیجه: در نفقه زن باردار ناشزه نفقه متعلقه حق جنین بوده نه زن ناشزه و چون جنین فرزند شوهر است لذا برای تامین نیازمندیهای رشد باید مادر از تغذیه مناسب برخوردار باشد لذا از باب تامین نفقه جنین فرزند زوج مکلف به تامین آن با جمع سایر شرایط است.