قاعده‌فراش

معادل‌ها و هستی‌شناسیِ واژه

تعریف: قاعده‌ای که به موجب آن، فرزند متولد شده در زمان زوجیت، به شوهر ملحق می‌شود، مشروط بر اینکه شرایط شرعی (مانند گذشت حداقل زمان حمل) رعایت شده باشد.
انگلیسی: Rule of Paternity (Presumption of Legitimacy)
فرانسوی: Présomption de paternité
آلمانی: Vaterschaftsvermutung
عربی: قاعدة الفراش
فقهی: «الْوَلَدُ لِلْفِرَاشِ وَلِلْعَاهِرِ الْحَجَرُ»؛ فرزند متعلق به صاحب فراش (شوهر) است.
مترادف: اماره فراش
متضاد: نفی ولد (لعان)
اعم: امارات اثبات نسب
ریشه‌شناسی: از ریشه عربی «ف ر ش» به معنای بستر و کنایه از زوجیت.

#اثبات_نسب #حقوق #زوجیت #قاعده‌فراش #شوهر

جستجوی «قاعده‌فراش» در متنِ قوانین، آرا و نظریات · در 153 سند دیده شده

معنی و توضیح

فقه: قاعده‌ای فقهی است که فرزندی را که در زمان زناشویی متولد شده به شوهر (صاحب فراش) نسبت می‌دهد، مگر اینکه انتساب آن با دلیل شرعی نفی شود. این قاعده برای اثبات نسب و جلوگیری از تضییع حقوق اطفال به کار می‌رود. مثال: فرزندی که در دوران زوجیت متولد شود ملحق به شوهر است.

نام‌های دیگر

قاعده فراش

مفاهیمِ مرتبط

نسب · ولد · زوجیت · طفل · احراز نسب

ترکیب‌های ثبت‌شده

قاعده‌فراش

واژهٔ تنها گاهی چند معنا دارد؛ ترکیب است که معنای حقوقی را قطعی می‌کند.

اسنادی که این واژه در آن‌هاست

همهٔ نتایج در جستجو

آلِکسا — حقوق، با نگاهِ هوش مصنوعی و الگوریتم