تصمیم و رأی دادگاه ۲۸۷ — د - حکمی که دادگاه تجدیدنظر پس

حکم قابل تجدید نظر دادگاه بدوی عمومی حقوقی یا انقلاب که در مهلت مقرر در قانون نسبت به آن اعتراض یا درخواست تجدید نظر نشده باشد و یا اعتراض یا درخواست تجدیدنظر نسبت به آن رد شده و مرجع تجدیدنظر با نقض حکم تجدید نظر خواسته حکم دیگری صادر کرده باشد. ج - حکم قابل تجدید نظر دادگاه بدوی عمومی حقوقی یا انقلاب که مورد تأیید دادگاه تجدیدنظر استان یا مورد ابرام در مرحله فرجامی در دیوان عالی کشور قرار گرفته باشد. د - حکمی که دادگاه تجدیدنظر پس از نقض رأی دادگاه بدوی صادر می نماید. علاوه بر مورد بالا رأی قطعی در مفهوم گسترده ای نیز معنی شده و در این معنای وسیع به تصمیمی گفته میشود که یکی از مسایل مورد اختلاف طرفین را به طور قطع حل کند. با این تعبیر احکام دادگاه ها حتی اگر غیابی و قابل تجدید نظر نیز باشند، حکم قطعی به شمار آمده اند. افزون بر آن، تصمیم هایی که دادگاه پیش از صدور حکم درباره یکی از ارکان دعوا یا ایرادهای دو طرف اتخاذ کرده و به طور قاطع اختلاف را حل میکند قطعی تلقی شده است؛ مانند تصمیم دادگاه در رد ایرادهای مذکور در مواد ۱۹۷ و ۱۹۸ قانون آیین دادرسی مدنی سابق شقوق ۱۱ گانه ماده ۸۴ ق. آدم، یا ثبوت تصرفات خوانده در دعوای اجرت المثل تمامی این گونه تصمیمات قطعی هستند و لزومی ندارد که رأی صادره به کلی پرونده را از دادگاه خارج سازد. در حقوق فرانسه مقصود از رأی قطعی، همین معنای گسترده و وسیع است.