عقد جایز

«جواز» در لغت، یعنی روا بودن و جایز بودن، و عقد جایز ، وصف عقدی است که در آن، عاقد بدون وجود حق رجوع یا حق فسخ ، حق برهم زدن قرارداد را دارد. مطابق قانون مدنی ، عقد جایز آن است که هر یک از طرفین بتواند هر وقتی بخواهد فسخ کند، عقود جایز ، عقودی متزلزل هستند، در واقع در عقودی که اثر مستقیم آن، اباحه می‌باشد؛ اقتضای رابطه عقد با شخصیت و اهلیت طرفین، بر این است که با فوت یا حجر یکی از آنان، عقد مزبور منحل می‌شود، البته قاعده التزام به مفاد عقد، در عقود جایز نیز جاری است، لذا تا زمانی که هر یک از طرفین، عقد را بر هم نزده‌است باید به تعهد خود پایبند باشد. منبع: مبسوط در ترمینولوژی حقوق (جلد دوم)، گنج دانش، 1388 · <a class="artref" href="/ماده/ماده-186-a_0815110235831">ماده 186 قانون مدنی</a> · مبسوط در ترمینولوژی حقوق (جلد سوم)، گنج دانش، 1388 · حقوق مدنی (جلد سوم) (قواعد عمومی قراردادها، آثار قرارداد در رابطه دو طرف و نسبت به اشخاص ثالث))، شرکت سهامی انتشار، 1380 · قانون مدنی در آیینه دیوانعالی کشور (در وکالت و عقد ضمان) و احکام راجع به آنها، فردوسی، 1385