فقدان صلاحیت ذاتی — تعبیر می شود

تعبیر می شود. اهمیت این نوع صلاحیت بواسطه آثار قانونی مترتب بر آن است. از جمله اینکه قواعد حاکم بر صلاحیت ذاتی از جنس قواعد آمره و معطوف به نظم موکول به خواست و واکنش خوانده نبوده، بلکه مرجع رسیدگی کننده به دعوا (یا صلاحیت ذاتی در هر موقعیتی از رسیدگی مکلف به توقف دادرسی و صدور قرار عدم صلاحیت ذاتی است. چنانچه مرجع نخستین بی آنکه صلاحیت ذاتی داشته باشد مبادرت به رسیدگی و صدور رای بنماید، مرجع پژوهش خواه معترض به این امر استناد نماید و خواه خود ملتفت این ایراد شود، مبادرت به نقض رای و صدور قرار عدم صلاحیت ذاتی جهت رسیدگی به موضوع در مرجع صالح می نماید. ماده ۳۶۲ و بند ۱ ماده ۳۷۱ ق.آ.د.م به واکنش قانونی دادگاه تجدیدنظر استان و دیوان عالی کشور در مقام نقض رای مرجع فاقد صلاحیت ذاتی اشاره می نماید. این تکلیف نتیجه ارتباط موضوع صلاحیت ذاتی با قواعد آمره است. برای شناسایی معیار صلاحیت ذاتی همانطور که پیش تر مطرح شد، می توان به سه عنصر صنف مدنی یا کیفری بودن مرجع) نوع عمومی یا اختصاصی بودن مرجع) و درجه یا رتبه نخستین یا تجدیدنظر بودن مرجع توجه نمود. برای رفع اختلاف در امر صلاحیت ذاتی دیوان عالی کشور دخالت خواهد کرد. ماده ۲۸ ق.آ.د.م مقرر می دارد: هرگاه بین دادگاه های عمومی، نظامی و انقلاب در مورد صلاحیت اختلاف شود همچنین در مواردی که دادگاه ها اعم از عمومی، نظامی و انقلاب به صلاحیت مراجع غیر قضایی از خود نفی صلاحیت کنند و یا خود را صالح بدانند پرونده برای حل اختلاف به دیوان عالی کشور ارسال خواهد شد. رای دیوان عالی کشور در خصوص تشخیص صلاحیت، لازم الاتباع است. بنابراین فقدان صلاحیت ذاتی یک مانع جدی در جریان دادرسی فوری است. اگر متقاضی بدون مراعات این فاکتور مهم درخواست را در مرجع غیر صالح ذاتی مطرح نماید، تصمیم قانونی و شایسته صدور قرار عدم صلاحیت م. ب.. ۱ دادنامه شماره ۴۳۷ مورخ ۱۳۷۳/۷/۱۶ صادر از شعبه اول دادگاه حقوقی یک تهران: «ن. ب. ا. صدور دستور موقت از سوی مرجعی مجاز است که صلاحیت رسیدگی به اصل دعوا را داشته باشد (ماده ۷۷۱ قانون آیین دادرسی مدنی (ماده ۳۱۱ ق.آ.د.م فعلی)) و چون در ما نحن فیه اقدامات انجام شده در جهت جلوگیری از استفاده از ملک مورد بحث به صورت اداری و تولیدی از جانب شهرداری تهران و در اجرای آرای بدوی و تجدیدنظر کمیسیون های ماده ۱۰۰ قانون شهرداری صورت گرفته که رسیدگی به اعتراض آنها در صلاحیت خاصه دیوان عدالت اداری است بند ۲ ماده ۱۱ قانون تشکیل دیوان عدالت اداری ماده ۱۰ قانون فعلی تشکیلات و آیین دادرسی دیوان عدالت اداری لذا در نظر این دادگاه دادنامه شماره ۱۴۳۷/۷۱ صادر از شعبه ۵۵ دادگاه حقوقی دو تهران خارج از حدود صلاحیت آن شعبه صادر شده است. لذا به استناد مواد مرقوم و نیز ماده ۷۸۶ قانون آیین دادرسی مدنی ماده ۳۵۲ ق.آ.د.م فعلی رای به فسخ و الغای آن صادر می شود. رای صادره قطعی است نقل از کامیار کارکن) محمد رضا همان ماخذ ص ۱۰۱. در این باب به اعتقاد نگارنده تفاوتی نمی کند که درخواست توام با دعوای اصلی مطرح شده باشد یا مستقل از آن اقامه شده باشد. به عبارتی برخلاف عقیده برخی حقوقدانان ، برای صدور قرار عدم صلاحیت نیازی نیست که درخواست موقتی همراه با دعوای اصلی اقامه شود. تفکیک بین این دو حالت و دلالت به اتخاذ تصمیمات دوگانه مبنای قانونی ندارد و اصل فوریت در رسیدگی به درخواست، توجیه گر این شیوه تصمیم گیری نیست. بعلاوه صدور هرگونه تصمیم قضایی غیر از قرار عدم صلاحیت از جمله قرار رد درخواست خود ملازمه با پذیرش صلاحیت در رسیدگی دارد. در حالی که بی اعتنایی به این اصل تخلف انتظامی از نوع شدید بوده و مستوجب تعقیب انتظامی قاضی صادر کننده تصمیم وفق بند ۵ ماده ۱۵ قانون نظارت بر رفتار