نوشته منتسب به شخص در صورتی سندیت دارد و قابل استناد است

نوشته منتسب به شخص در صورتی سندیت دارد و قابل استناد است که امضاء شده باشد. سند بدون امضاء ناقص است و عمده ترین رکن اعتبار را که نشانه قبول حقوق و تکالیف مندرج در آن است، دارا نیست. <a class="artref" href="/ماده/ماده-1301-a_0815110236963">ماده ۱۳۰۱ قانون مدنی</a>، امضایی را که بر روی نوشته یا سندی باشد، به ضرر امضاء کننده آن دلیل محسوب کرده است و ماده ۱۳۰۴ همان قانون حتی اعلام می دارد هر گاه امضای تعهدی در خود تعهدنامه نشده و در نوشته علیحده شده باشد، آن تعهد بر علیه امضاء کننده دلیل است در صورتی که در نوشته مصرح باشد که به کدام تعهد یا معامله مربوط است و بالاخره این که بند ۲ ماده ۱۲۹۱ قانون مزبور سند عادی را در صورتی که در دادگاه ثابت شود که از طرف شخص تکذیب کننده یا تردید کننده آن امضاء و یا شهر شده است، دارای اعتبار سند رسمی دانسته و تصریح نموده است که چنین سندی در باره طرفین و وراث و قائم مقام آنها معتبر است. رأی شعبه چهارم دادگاه بخش تهران در این باره قابل توجه است که می گوید ... نظر به این که رکن اساسی هر سند، امضای متعهد آن م. ب. و با وجود اقرار خوانده به امضای سفته مورد استناد عمل منتسب به خواهان دائر بر این که بر خلاف واقع مبلغی را در سفید امضاء قید کرده است، مشمول عنوان ساختن سند نمی باشد .... بر مبنای همین اصل ماده ۶۳ قانون ثبت مقرر میدارد طرفین معامله یا وکلای آنها باید ثبت سند را ملاحظه نموده و مطابقت آن ثبت با اصل سند به توسط مشار الیهم و مسئول دفتر تصدیق گردد. در مورد اسنادی که فقط برای یک طرف ایجاد تعهد می نماید تصدیق و امضای طرف متعهد کافی خواهد بود. مواد ۶۴ و ۶۶ و ۶۷ قانون مزبور نیز مقررات مشابه ای در خصوص امضاء یا مهر یا اثر انگشت متعاملین کور و یا گر و یا گنگ و یا بی سواد دارند و هر چند این مقررات راجع به امضای ثبت و سند رسمی در دفترخانه است، اما با در نظر گرفتن مرکز آموزش و پژوهش سازمان ثبت کشور، مجموعه بخشنامه های ثبتی از ۱۳۰۷ تا ۱۳۸۵ همان منبع، صفحه مجموعه بخشنامه های ثبتی تا اول مهرماه ۱۳۹۵ بند ۳۵۸ در مورد اظهارنامه راجع به تقاضای ثبت املاک اتباع کاتوزیان دکتر … همان منبع، صفحه ۱۷۵.