طرح شکایت توسط مستأجر در جرم تخریب

اولاً؛ به موجب ماده ی 10 قانون آیین دادرسی کیفری، بزه دیده شخصی است که از وقوع جرم متحمل ضرر و زیان شده است، بنابراین شخصی که به نحو مستقیم از وقوع جرم متضرر شده، می‌تواند به عنوان شاکی تعقیب متهم را تقاضا کند. ثانیاً؛ مالک نبودن مرتکب حین ارتکاب جرم از شرایط تحقق بزه تخریب است ولی مالک عین بودن شرط منحصر صدق عنوان شاکی نیست؛ چون ملاک در این امر ورود ضرر مستقیم به شخص است. ثالثاً؛ قانونگذار در مواد 675، 676، 677 و 679 قانون مجازات اسلامی تعزیرات عبارت «تعلق ب. غ.» را استفاده نموده و مستنبط از این عبارت، تصرف قانونی و شرعی زیان دیده بر مال است اعم از این که مالک عین یا منفعت باشد؛ رابعاًً ماده ی 488 قانون مدنی، حق طرح دعوا برای مستاجر در قبال اعمال و رفتار غیر نسبت به عین مستاجره، را به رسمیت شناخته، به عبارت دیگر؛ متضرر بودن مستاجر از اعمال غیر نسبت به عین مستاجره، مورد تایید قانونگذار قرار گرفته است. در نتیجه: مستفاد از ماده ی 10 قانون آیین دادرسی کیفری و ماده ی 488 قانون مدنی و با لحاظ این که شاکی، شخصی است که از وقوع جرم متحمل ضرر و زیان شده است و می‌تواند آن را مطالبه نماید؛ در فرض سوال، مستاجر اگر به واسطه ی اعمال شخص دیگر متحمل خسارت شده، می‌تواند از این حیث طرح شکایت کیفری نماید و البته این امر نافی حق شکایت مالک عین و بالعکس نمی‌باشد. در ضمن ب. ت. ب. ماده ی 102 قانون مجازات اسلامی مصوب 1392، هر گاه متضررین از جرم، متعدد باشند تعقیب جزایی با شکایت هر یک از آنان شروع می‌شود ولی موقوفی تعقیب، رسیدگی و اجرای مجازات موکول به گذشت تمام کسانی است که شکایت کرده اند. در فرض مطالبه ی خسارت هم، مستاجر حق مطالبه خسارت را خواهد داشت و این جدای از حق مطالبه خسارتی است که از حیث مقررات قانونی مالک عین دارا می‌باشد؛ لکن در هر صورت چون بابت عمل واحد که خسارت واحد را در پی داشته است، پرداخت دو خسارت فاقد وجاهت می‌باشد، دادگاه در تعیین میزان خسارت های پرداختی ب. ت. ب. ماده ی 3 قانون مسئولیت مدنی مصوب 1339 این امر را می باید لحاظ نماید.