🔒ماده 3

اگر استیفای محکو به از طرق مذکور در این قانون ممکن نگردد محکو علیه به تقاضای محکو له تا زمان اجرای حکم یا پذیرفته شدن ادعای اعسار او یا جلب رضایت محکو له حبس می شود . چنانچه محکو علیه تا سی روز پس از ابلاغ اجرائیه، ضمن ارائه صورت کلیه اموال خود، دعوای اعسار خویش را اقامه کرده باشد حبس نمی شود، مگر اینکه دعوای اعسار مسترد یا به موجب حکم قطعی رد شود . تبصره 1 - چنانچه محکو علیه خارج از مهلت مقرر در این ماده، ضمن ارائه صورت کلیه اموال خود، دعوای اعسار خود را اقامه کند، هرگاه محکو له آزادی وی را بدون اخذ تأمین بپذیرد یا محکو علیه به تشخیص دادگاه کفیل یا وثیقه معتبر و معادل محکو به ارائه نماید، دادگاه با صدور قرار قبولی وثیقه یا کفیل تا روشن شدن وضعیت اعسار از حبس محکو علیه خودداری و در صورت حبس، او را آزاد می کند . در صورت ر دعوای اعسار به موجب حکم قطعی، به کفیل یا وثیقه گذار ابلاغ می شود که ظرف مهلت بیست روز پس از ابلاغ واقعی نسبت به تسلیم محکو علیه اقدام کند . در صورت عدم تسلیم ظرف مهلت مذکور حسب مورد به دستور دادستان یا رئیس دادگاهی که حکم تحت نظر آن اجراء می شود نسبت به استیفای محکو به و هزینه های اجرائی از محل وثیقه یا وجه الکفاله اقدام می شود . در این مورد دستور دادگاه ظرف مهلت ده روز پس از ابلاغ واقعی قابل اعتراض در دادگاه تجدیدنظر است . نحوه صدور قرارهای تأمینی مزبور، مقررات اعتراض نسبت به دستور دادستان و سایر مقررات مربوط به این دستورها تابع قانون آیین دادرسی کیفری است . تبصره 2 - مقررات راجع به تعویق و موانع اجرای مجازات حبس در خصوص کسانی که به استناد این ماده حبس می شوند نیز مجری است .