اعتبار سند

به استناد <a class="artref" href="/ماده/ماده-1301-a_0815110236963">ماده ۱۳۰۱ قانون مدنی</a> امضائی که بر روی نوشته یا سند باشد، بر ضرر امضاء کننده، دلیل است؛ بدین توضیح که خواهان دادخواستی با عنوان مطالبه وجه به استناد یک مبایعه نامه مطرح می نماید و خ. د. ج. دادرسی حاضر و بیان می دارد که سندی که در مبایعه نامه طرح شده است، مستند به ایشان م. ب.. در چنین صورتی طبق <a class="artref" href="/ماده/ماده-1301-a_0815110236963">ماده ۱۳۰۱ قانون مدنی</a>، قاضی دادگاه حکم بر محکومیت خوانده صادر می نماید. اما اگر خوانده دفاع ماهوی نماید یا دفاع شکلی نماید؛ بدین توضیح که خوانده بیان دارد، معامله ای که خواهان به آن استناد نموده است، فسخ شده است یا اینکه امضائی که در ذیل مبایعه نامه درج شده است، منتسب به ایشان نمیباشد، در چنین صورتی قاضی دادگاه می بایست تحقیقات مقتضی را در این خصوص بنماید. لازم به ذکر است وفق <a class="artref" href="/ماده/ماده-1302-a_0815110236964">ماده ۱۳۰۲ قانون مدنی</a>، هرگاه در ذیل یا حاشیه یا ظهر سند که در دست خواهان بوده است مندرجاتی باشد که حاکی از بی اعتباری یا از اعتبار افتادن تمام یا قسمتی از سند باشد، ندرجات مزبوره معتبر است، اگر چه تاریخ و امضاء نداشته و به وسیله خط کشیدن یا نحو دیگر، باطل شده باشد. طبق <a class="artref" href="/ماده/ماده-1303-a_0815110236965">ماده ۱۳۰۳ قانون مدنی</a> در صورتی که بطلان مندرجات مذکوره در ماده قبل، ممضی به امضای طرف بوده و با طرف بطلان آن را قبول کند و یا آن که بطلان آن در محکمه ثابت شود مندرجات مزبوره بلااثر است.