قرارداد بیمه

هدف از انعقاد قرارداد بیمه آن است که در فرض خاص، خطر تحمل خسارت از یک طرف قرارداد (بیمه‌گذار) به طرف دیگر (بیمه‌گر) منتقل شود. در این قرارداد، بیمه‌گر در مقابل دریافت حق بیمه ، جبران خسارت یا پرداخت مبلغ معینی را در فرض تحقق حادثه خاص، بر عهده می‌گیرد و در مقابل بیمه‌گذار با پرداخت حق بیمه، جان یا مال خود را در مقابل وقوع زیان، بیمه می‌کند یا مسئولیت خود یا دیگری را در قبال خسارات وارد بر غیر تحت پوشش بیمه قرار می‌دهد. با انعقاد قرارداد، طرفین باید به مفاد آن پایبند باشند و به تعهدات خود عمل کنند ( ماده ۲۱۹ قانون مدنی ) و در صورت نقض تعهد از سوی ی. ا. ط. ضمانت اجراهای متعددی در اختیار طرف مقابل است، اما در قرارداد بیمه در فرض نقض تعهد از سوی بیمه‌گذار، برای اجتناب از تحمل هزینه‌های سنگین اقامه دعوا و پیگیری مطالبات، شرکت‌های بیمه ترجیح می‌دهند در ضمن قرارداد بیمه، ضمانت اجرای نقض تعهد بیمه‌گذار را به نحوی پیش‌بینی کنند که از اجرای تعهد خود دایر بر پرداخت خسارت یا تحمل خطر معاف شوند. یعنی «تعهد بیمه‌گر به جبران خسارت» است. به عبارت دیگر بیمه ، عقد ی است که به موجب آن، یک طرف تعهد می کند در ازای پرداخت وجه یا وجوهی، از طرف دیگر در صورت وقوع یا بروز حادثه، خسارت وارده بر او را جبران نموده یا وجه معینی به او بپردازد. متعهد را بیمه گر طرف تعهد را بیمه گذار وجهی را که بیمه گذار به بیمه گر میپردازد حق بیمه و انچه را که بیمه میشود موضوع بیمه نامند. منبع: «شرط سقوط حق در قرارداد بیمه»، مطالعات حقوق خصوصی، 1401 · ماده 1 قانون بیمه · ماده 2 قانون بیمه